- Bir göçebe Arap Hz. Peygamber’e gelerek ondan alacağını istedi. Hz. Peygamber’i çok sıkıştırdı ve hatta
“Alacağımı ödeyinceye kadar yakanı bırakmayacağım” dedi. Orada bulunan sahabiler onu bu yaptığından vazgeçirmek amacıyla
“Azap olunasıca! Sen kiminle konuştuğunu biliyor musun?” dedilerse de bedevî
“Ben hakkımı istiyorum!” dedi. Hz. Peygamber’se ashâbına
“Hak sahibinin yanında yer almanız gerekmez miydi?” buyurdular.
Hz. Peygamber daha sonra Havle binti Kays’a haber göndererek
“Eğer elinde hurma varsa bize biraz borç versin. Hurmalarımız geldiğinde borcunu öderiz” dedi. O da
“Anam babam sana fedâ olsun ey Allah’ın Rasulü!” dedi ve Hz. Peygamber’in istediği kadar hurma gönderdi. Böylece Hz. Peygamber bedevînin borcunu fazlasıyla verdi. Bunun üzerine adam
“Sen nasıl alacağımı hakkıyla verdinse Allah da sana hakkıyla mükâfaatını versin!” dedi. Hz. Peygamber de şöyle buyurdular:
“İnsanların en hayırlısı onlara haklarını verendir. Hak sahiplerinin, haklarını zahmetsizce alamadığı bir millette hayır yoktur ve o millet iflah olmaz.”[1]
[1] Terğib III/271 (İbn Mace, Ebu Said’den, Ayrıca Bezzar muhtasar olarak Hz. Aişe’den ve Tabarani de güzel bir senetle İbn Mes’ud tarikiyle rivayet etmektedir).
Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 2/139.